Ég hef verið
hreinsaður af öllum
ákærum. Svo virðist sem að ákæruvaldið hafi eftir allt saman
verið vanhæft vegna geðveiki af völdum Sýfilis og verður ekkert
aðhafst í meintum glæp mínum meira. Þannig að ég get haldið
áfram við sama heygarðshornið án þess að misgáfaðar flyðrur séu
að skipta sér af 
Ég vona að
aðdáendur Santino afsaki fjarveru mína. Ekki nóg með að hafa verið
beittur þessu andlega ofbeldi að hálfu yfirvalda, þá hef ég einnig
verið í fríi og týndi doldið bloggtaktinum við það. En staðinn hef
ég frá ýmsu að segja úr fríinu…
Í fyrsta lagi vil
ég mæla með mynd fyrir þá gesti síðunar sem láta sig mál mannlegrar
tilveru varða, en það er myndin “What the #$*!(bleep) do we know”.
Myndin fjallar um vandamál (vestræns) fólks í nútímasamfélagi (og
hvernig við sköðum okkur líkamlega og andlega með okkar eigin
viðhorfum) útfrá sjónarhorni skammtafræðinnar. Mjög flott mynd og
skylduáhorf fyrir þá
sem eru eitthvað að pæla í æðri mætti og þá sem eru á
þunglyndislyfjum. Þau fá nett á baukinn í þessari mynd.
Ég veit ekkert hvar
fólk getur nálgast þessa mynd en ég sá hana í tölvunni hjá
einhverjum glæpamanni sem var búinn að downloada henni, þannig að
það mætti reyna eitthvað svoleiðis.
Í annan stað er ég
með þvagleka yfir nokkrum nýjum plötum sem voru að koma út
og vil ég fyrst
nefna M.I.A. sem er stúlkan Mya frá Sri Lanka ásamt einhverjum
baktjaldamanni, og framreiðir hún einhverskonar Hip
hop-Electroclash með boðskap, og hljómar stundum doldið eins og
einhver R&B budda á amfetamíni eða eitthvað. Mjög hip og kúl og
er víst eitthvað hype í tískuheiminum því hún var á coverinu á
tískublaðinu I-D fyrir skemmstu en ég hef aldrei séð á coverinu á
tónlistartímariti, sem veit aldrei á gott, en hvað um það, töff
tónar hjá kellu og það er það sem skiptir máli.
Svo vil
sérstaklega vekja athygli á plötunni Wind in the wires með Patrick
Wolf sem er stráklingur sem hljómar stundum eins og Chris Martin úr
Coldplay blandað saman við Edwyn Collins með dash-i af Nick Cave og
framreiðir svipaða tónlist og allir þessir blandaðir saman, nema
með rafrænu ívafi og fölskum fiðlum. Eðal Smeðal. Gæti orðið ein af
plötum ársins hjá mér. Skylda að tékka á þessari ef maður er
áhugamaður um tónlist.
...já og Jane, má
ekki gleyma Jane....platan sem Biggi í maus tók fyrir í
fréttablaðinu um daginn, plata sem mér þykir mjög gott að setja í
spilarann þegar fæ mér morgunkaffið og les ....fréttablaðið.
Og allir
raftónlistaráhugamenn ættu ekki að láta verk Trentemoller fara fram
hjá sér....þau fóru fram hjá mér alltof lengi og var ég að uppgötva
hann núna. Snillingur sem minnir á Tiefschwarz.
Ástæðan að hér er
mikið um tónlistar umfjöllun er að ég sagði það í upphafi að ég
myndi fjalla eitthvað um það og var síðan rukkaður um það af dyggum
aðdáenda síðunnar...gjörðu svo vel gæskur.
“....and thats the
way the cookie crumbles”